Een Lowlands-achtige tribune vol mensen. We staan eronder te wachten, klaar om op te gaan als we mogen. Ik zie de voeten van de mensen. De muziek speelt al. De jongen begint. Hij danst en zingt. Wanneer moet ik?
Nu maar. De tekst staat in het script, maar dat heb ik nog nooit gezien. Toch gaat het goed. We voeren levensechte dialogen, het is ook echt. Ik vergeet helemaal dat we het spelen. Het andere meisje komt. We spelen door. En dan opeens zijn we klaar, en de muziek ook. Het klopt!
Ik vind het geweldig dat ik dit kan en heb gedaan. Ik, die nog nooit toneel heeft gespeeld of gedanst met veel licht. Mensen klappen. De regisseur zegt dat we het goed hebben gedaan maar wijst mij op een enkele niet goed uitgesproken zin. Ach, als dat alles is.
De volgende dag treden we weer op. Net zo spannend. Ik weet net zo min wat er gebeurt maar het gaat w��r goed. Wauw.

Moet ik gaan doen wat ik stiekem wel wil maar waarvan ik altijd dacht dat ik het niet kon? Geen tijd voor had? Niet bij mij paste?