Mag ik u wat vragen?

Ik ben een ego´stisch meisje. Ik geef mezelf graag het lekkerste eten, als een huisgenoot vraagt of ie zn mail bij mij mag lezen vind ik dat irritant en ik kijk liever onderwegnaarmorgen dan dat ik me het leed van de wereld aantrek.

Ik ben ook een lui meisje. Mijn studievertraging is inmiddels opgelopen tot een jaar en dat komt heus niet door een vreselijke ziekte of een overleden familielid. Mijn vloer kijkt verbaasd op van de sporadisch langskomende stofzuiger en nee, het Engelandverslag is nog steeds niet af.

Maar vanmorgen werd ik vrolijk wakker. Ik feliciteerde mijn opa telefonisch met zijn tachtigste verjaardag en stapte in de bus naar het station. Een halte later stapte een oud echtpaar in. De man had een zitplek bereikt voor de bus ging rijden, maar de vrouw stond nog in het gangpad te wankelen. De greep zich vast een een stang. Ik schoot op: "Kan ik u helpen?" Ze zei dat het aardig aangeboden was, maar dat ze er niet aan dacht te gaan lopen voor de bus weer stilstond.

Dat was pas bij de volgende halte. Er stapte een oudere man in. Hij keek aarzelend naar de vrije plaats naast mij. "Komt u maar zitten hoor," zei ik. Dat deed hij. Hij zei dat hij de stoelen in deze nieuwe bussen maar hard vond. Ik beaamde dat en zo keuvelden we een beetje door. Hij zei dat er ook al minder stoelen waren in deze nieuwe bussen. Ik wierp tegen dat ze wel milieuvriendelijker schenen te zijn, maar dat vond hij duidelijk geen argument.

Vervolgens keek hij ge´ntrigeerd naar mijn snel smsende duim. "Dat kan vast niet met mijn dikke vingers. Die toetsen zijn zo klein!" "Jawel hoor, het is een kwestie van oefenen. U zou het eens moeten proberen." Mijn verhaal over hoe fijn het is dat je mensen een smsje kan sturen als je ze even iets wil zeggen ('ik ben te laat maar kom eraan' of 'ik denk aan je en tot snel') hield ik maar voor me. Waarschijnlijk zou alleen al het idee van smsen zijn verstand te boven gaan. Op het Vredenburg stapte hij uit. Ik wenste hem nog een goede reis en hij groette terug met een blij gezicht. Hoe makkelijk kan je mensen soms blij maken. Een praatje in de bus in plaats van lezen in mijn boek bijvoorbeeld.

Ik liep naar perron 5 en 7 waar natuurlijk net een trein weg is. Geeft niks. Ik ging op een bankje zitten om alsnog in mijn boek te lezen. Als de trein binnenloopt sta ik op. Dan komt iemand op mij afgelopen. "Mag ik u wat vragen?" "Nee, liever niet," is mijn automatische antwoord. "Heeft u misschien wat kleingeld over voor een slaapplaats vannacht?" vraagt hij toch. "Nee sorry, ik moet met deze trein mee," zeg ik, en stap in.

Terwijl ik instap vraag ik me af waarom mijn medemenselijkheid van deze ochtend van zo'n korte duur is. Waarom gaf ik die man geen euro? Ik kan het best missen en ik slaap zelf vannacht heerlijk in een warm bed. Omdat ik heb geleerd dat je deze mensen niet helpt door ze direct geld te geven, zegt een andere stem in mij. Je kan beter aan organisaties geven die daklozen helpen. Maar ja jeetje, er zijn genoeg mensen die wel hun portemonnee trekken en een euro geven. Misschien koopt hij er een frietje van. Mag ook van mij. Of bier, nou ja, als je daar echt zin in hebt zo midden op de dag... En ik ben toch echt te lui om zo'n organisatie op te zoeken, laat staan een giro uit te schrijven Ŕn te posten. Dus geef ik de volgende keer zo'n dakloze wel of geen geld? Ik weet niet wat beter is.

14 mei 2004 | 12:12 | categorie: vandaag
Reacties

irene en ik bedachten dat we, ondanks onze (gepretendeerde) liefde voor de kleine beesjes en plantjes er wel een heleboel doodgemaakt moesten hebben in twee dagen buiten wandelen en kamperen. 'misschien zat er wel een konijnenhol onder onze tent!' zei ik. maar we maakten mooie foto's.
het geeft niet, je hoeft niet de hEle wereld te verbeteren. je hoeft niet overal op te letten. dat je blij bent met wie je bent is denk ik meer dan voldoende, dan verbeter je al een heel grote wereld.
http://www.controllerboy.com/eendikkemevrouw/001003.html
en
http://www.controllerboy.com/eendikkemevrouw/001063.html

Geplaatst door marijke op 14 mei 2004 om 13:25

en bovendien: er bestaat niet echt een goed en een slecht.

Geplaatst door marijke op 14 mei 2004 om 13:32

nee, maar in veel gevallen wel een beter en slechter. en ik snap dat je niet alles goed kan doen, maar dat mag ook geen reden zijn om iets niet goed te hoeven doen van jezelf.

Geplaatst door Hanna. op 14 mei 2004 om 13:41

ja dat is wel waar. maar je moet niet te veel een beklemd gevoel krijgen als je de dingen naar jouw gevoel niet goed doet toch? 3-1. wat betreft kwantiteit dan.

Geplaatst door marijke op 14 mei 2004 om 14:17

flauw dat zo'n zwerver je opeens doet twijfelen aan je goedheid als mens...

Geplaatst door David op 16 mei 2004 om 03:26

lullig maar waar..
ik kijk altijd naar de tanden van een zwerver...
zijn ze donkerbruin, brokkelig of helemaal niet aanwezig, dan heb ik geen geld meer bij me...
Ik betaal niet mee aan een goede shot...

Is t iemand die niet opdringerig gewoon een gezellig praatje maakt, dan word ik week en heeft de slimme vogel me waar ie hebben wil...met mn hand in mn geldbuidel...

Geplaatst door Mae op 17 mei 2004 om 14:12