Regen

Het is half acht 's avonds en ik fiets naar huis door de stromende regen. Het is eenzelfde soort hoosbui als die ik de hele middag zag door de ramen van de 7e verdieping van het ziekenhuis. Zo een die je doorweekt tot op je onderbroek.

Ik kan niet meer recht vooruit kijken, zo groot zijn de druppels. Ik glimlach en zing, luid, want het is niet druk langs de Amstel. Ik ben vrolijk na weinig slaap en veel werken. Na mijn eerste misgeprikte infuus, de derde patient die ik zelf het opgenomen, de rontgenfoto's waar ik wat op begin te zien, een oncologiebespreking die ik moeizaam kon volgen. Ik vind dit leuk!