Kluis 9

Op de eerste dag in het Lucas Ziekenhuis keek ik heel goed om mij heen: de hal, de liften, de garderobe met mijn kluisje, de artsenkamer, het restaurant. Ik keek maar begreep nog niet wat ik zag. Had er een gevoel bij dat ik niet kon omschrijven maar wel onthouden.

Nu mijn tijd in dit ziekenhuis bijna om is, kijk ik weer bewust rond. Bij alle plekken horen herinneringen.
Het hoekje in de hal waar ik belde tijdens de nachtdienst.
De lift waar ik een vriendin van vroeger tegen het lijf liep.
Het kluisje waar ik me elke ochtend om kwart over zeven in het wit verkleed.
De artsenkamer waar ik in statussen schreef, koffie dronk, operaties uitgelegd kreeg, even snel een banaan at tegen de honger.
Het restaurant waar ik veel heb geluncht, maar ook ontbeet en avondeten at. Waar ik het dak zag lekken tijdens de storm enkele weken geleden, met mede-co's frustraties besprak en sterke verhalen uitwisselde.

Ik weet dat het nog hetzelfde ziekenhuis is, maar het voelt zo anders.

Verdronken

Bent u mij kwijt? Dat kan. Ik ben namelijk kopje onder in het co-schap chirurgie, al een maand of twee.

Plaats van handeling: Sint Lucas Andreas Ziekenhuis te Amsterdam.
Aantal uren onderdompeling: vergeten te tellen, dus niet over te klagen.
Leereffect: groot
Lol: veel

Waar ik bang voor was, is gebeurd: ik ben al mijn tijd kwijt aan het ziekenhuis, de patiënten, de ziektebeelden, operaties, collega's en op tijd opstaan. Daardoor verwaarloos ik al mijn vrienden (behalve die ene die zo slim is elke avond bij me in bed te kruipen) en lees ik zelden de krant. Ik zak geen avondjes door. Beland niet spontaan op het strand of in de bioscoop.

De grap is echter dat ik het niet erg vind. Ik ben verdronken en het is hier prachtig. Ik blijf hier nog twee weken rondzwemmen. Koudwatervrees omgeslagen in een extra baantje onder water.

Blub.

ter illustratie de eerste dia van de presentatie die ik vandaag hield