voor de familie:
mn huis

1 april!

Maar bewegend is Ghana natuurlijk nog veel mooier dan statisch.

Ik fietste rond met in mijn tas een boek over neurologie en eentje over Ghana. Die dingen streden om mijn aandacht, gek werd ik ervan. Nu ben ik al een paar dagen in Ghana. Langzaam rolt de stress van me af. Daarvoor in de plaats komt een dun laagje zweet, vermengd met de stof van het buitenleven.

Mijn mede-reizigster kent Ghana als haar broekzak en leidt in een razend tempo het land door. Naar het noorden, waar het nog droger, nog warmer, nog armer is, waar we Burkina Faso aan kunnen raken.

Ik houd zo van reizen en geniet elke minuut. Vandaag liepen we over de markt van Kumasi, de een-na-grootste van West-Afrika. Veel spullen, veel mensen. Ze spreken een plaatselijke taal waar ik tot nu toe alleen 'dankjewel' in kan zeggen, en Engels. Dat is enorm fijn, want je kan dus redelijk goed met elkaar praten. Zo krijgen we iets mee over de grootste gespreksonderwerpen van dit moment: de de-denomination of the Cedi, de nationale munt. 10.000 oude cedi wordt 1 nieuwe. Dat is een stuk makkelijker rekenen, en maakt dat een briefje van 50 euro wisselen nu 30 ghanese briefjes oplevert in plaats van honderden. Maar het leukste is dat het enorm lijkt op onze overgang naar de euro. Overal hangen aanplakbiljetten met de oude en de nieuwe briefjes en munten, inclusief omrekentabellen.
Het tweede is het water- en stroomprobleem. Een probleem voor de toekomst, want de oogst dreigt te mislukken, en ook merkbaar nu: de stroom valt dagelijks uit. We hebben zaklampen en kaarsen, en het wie het zich kan veroorloven heeft een generator. Als de stroom weer terug is ben je blij: lights on! Waardeer wat je thuis hebt, rijke westerling.

Straks zitten we weer op de stoep voor het huis waar we logeren. Uit ons radio'tje zal muziek komen van de plaatselijke zender. We zingen en lezen, praten en denken. Ik zou hier graag heel lang blijven.

Wassen moest ik dus! Opgewekt stopte ik een sporttas vol en fietste naar mijn vriendinnetje. Stopte mijn was in haar machine. Fietste een halve dag later weer naar haar toe, om de schone was eruit te halen. Fietste al minder enthousiast weer terug, deze keer met een tas vol zware natte kleren, om thuis alles op te hangen. Dat ik bij haar mag wassen is fijn, maar ze hoeft niet ook nog tegen mijn schone sokken aan te kijken.

Nee, dit is niet ideaal. Ook niet ideaal zijn: wassen bij een studiegenoot in hetzelfde pand waardoor je je bezwaard voelt want verder komt je zelden over de vloer, een grote rugzak mee naar je ouders alsof je weer 18 bent, bij je tante gaan eten en dan vriendelijk vragen of je misschien voor het opscheppen even een was mag starten zodat het precies klaar is als je weer naar huis gaat.

Daardoor kwam ik voor het eerst van mijn leven in een Nederlandse wasserette. Ik kende dit fenomeen vooral van de serie Friends en van mijn reis door Zuid-Amerika. Het klinkt erg gemakkelijk: je brengt een baal vuile kleren en haalt die een paar uur later gewassen en gestreken weer op. Het nadeel is dat ik tijdens de openingstijden van dit soort bedrijven doorgaans aan het werk ben. Daarnaast impliceert het drop-en-haal-op-principe dat zo'n vriendelijk glimlachende medewerker van de wasserette de vieze onderbroeken uit mijn tas in de machine moet stoppen. Maar het grootste probleem is dat ik een arme student ben en die wasserette geen studenten-tarieven hanteert. Te duur dus.

Toen bood het vriendinnetje, naar wiens wasmachine ik soms toefietste, aan dat ik het apparaat wel mocht hebben. Zij ging toch een half jaar op reis. Dat was natuurlijk een aantrekkelijk aanbod. We vonden dat we de verhuizing best zelf konden regelen. Zij huurde een bakfiets en ik schroefde de slangen los. Ontzettend tevreden waren we over hoe we die grote machine in en uit de bakfiets kregen zonder onze ruggen te breken. Hij stond op zijn plek in mijn huis, ik sloot de slangen weer aan, draaide de kraan open, en ter plekke spoot het water eruit. Niet goed. Nieuw rubbertje gekocht. Weer overal water. Nieuwe slang. Overal water. Oorspronkelijke slang aangesloten op een andere kraan. Dat was de truc!

Hoera. Ik maakte me op voor de eerste keer wassen. Verlekkerd ging ik door mijn overvolle wasmand, op zoek naar wat ik het liefste vandaag nog schoon wilde hebben. Ik propte mijn favoriete broek met een berg ondergoed en onwelriekende handdoeken in het apparaat, schepte wat wasmiddel in het daarvoor bestemde vakje, draaide de kraan wagenwijd open en drukte op start. Ik hoorde het water door de machine lopen, het wasmiddelvakje in, de trommel maakte zich klaar om te draaien, en opeens zag ik dat op de vloer naast de machine een hele grote plas water ontstond.

Het resultaat was dat ik veel moest dweilen, vieze natte was aan de waslijn kon hangen en de gulle geefster van de wasmachine moest laten weten dat we het apparaat weliswaar hadden verhuisd, maar ook gesloopt.

Als ik binnenkort bij je kom eten, kijk dan niet raar op van die grote tas op mijn rug. En denk aan me als je familielid zijn wasmachine op straat wil gaan zetten. Ik kan 'm wel gebruiken.

Er kunnen mooie dingen gebeuren. Vorige week was ik in de sauna. Op het moment dat ik het koude dompelbadje in stapte, klonken de eerste tonen van een cantate van Bach. Een stuk dat ik prachtig vind. Het voelde als een moment speciaal voor mij (en dat was het ook).

Het lijkt gewoon zwart, maar het is schoolbordverf.

Alles is gekleurd. Je hoeft alleen maar goed te kijken.

De route die ze nam door Amsterdam ken ik goed, zittend op het zadel. Nu lag ik in de bak, plat op mijn rug. Ik zag de wolken, de zijkant van gebouwen en draden. Er zijn veel over de weg in Amsterdam, voor de trams waarschijnlijk, maar ik dacht daar niet over na. Ik genoot van iets nieuws, mijn ogen dronken, mijn rug hobbelde zachtjes over drempels heen.

Ik wil zelf iets creëeren. Ik zou verschil willen maken. Dus om te beginnen komt er vanaf nu weer elk weekend een stukje op deze weblog.

Zelf gemaakt: een foto met mijn nieuwe digitale camera.
Upper Lake, Glendalough, Wicklow Mountains, Ierland.
Mei 2007

Plaats van handeling: Sint Lucas Andreas Ziekenhuis te Amsterdam.
Aantal uren onderdompeling: vergeten te tellen, dus niet over te klagen.
Leereffect: groot
Lol: veel

Waar ik bang voor was, is gebeurd: ik ben al mijn tijd kwijt aan het ziekenhuis, de patiënten, de ziektebeelden, operaties, collega's en op tijd opstaan. Daardoor verwaarloos ik al mijn vrienden (behalve die ene die zo slim is elke avond bij me in bed te kruipen) en lees ik zelden de krant. Ik zak geen avondjes door. Beland niet spontaan op het strand of in de bioscoop.

De grap is echter dat ik het niet erg vind. Ik ben verdronken en het is hier prachtig. Ik blijf hier nog twee weken rondzwemmen. Koudwatervrees omgeslagen in een extra baantje onder water.

Blub.

ter illustratie de eerste dia van de presentatie die ik vandaag hield

Ik vond dat ik wel vakantie had verdiend na het eerste grote succesvol verlopen co-schap en een week op kamp met autistische kinderen. Ik ben zo moe dat het glimlachend negeren van de mannetjes dıe je hun winkel/etenszaak proberen te lokken wel enige moeite kost. We doen dan ook erg rustig aan. Gisteren speelden we een spelletje in een shisha-bar en dronken eindeloos veel kopjes turkse thee met een boek in de hand. Sandra en Hanna op relaxvakantie.

Het is op zondagochtend drukker in de stad dan ik had verwacht. Ik fiets naar Amsterdam CS. De metro rijdt nog niet. De fontein op het Frederiksplein staat vol schuim. Prachtig gezicht.

Co-schappen lopen betekent soms een weekenddag inleveren. Op zondag gewoon doen alsof het maandag is, maar wel een treinkaartje kopen. Ik maak er een logeeravontuur van. Ik ga vannacht slapen in de zusterflat naast het ziekenhuis. Mede-co's verklaren me voor gek maar ik vind het leuk. Op 9 hoog in een flat vol vreemden, en morgen pas wakker worden als het al licht is, omdat ik niet zo ver hoef te reizen.

Het is jaren geleden dat ik zo duidelijk merkte dat het steeds later licht wordt. En hoe snel dat gaat. De afgelopen week deed ik de gordijnen open in het donker en gingen de lantaarnpalen uit als ik op de fiets stapte. Aangekomen in Haarlem was het dan gewoon licht en begon de dag. Tegenwoordig zie ik dus 's ochtends de wereld in het blauw vanuit de trein. En overdag in het wit, uit co-oogpunt.

Als de artsen over iemand praten die zich niet goed voelt, gebruiken ze vaak deze uitdrukking. Ik had er nog nooit van gehoord.

Ik ben de afgelopen tijd ook erg appelig. Ik voel me prima, maar mijn Apple MacBook is gearriveerd.

Hoera!

www.kinkfm.com in iTunes

De dag voor ik naar Peru vloog kwam een vriendin langs. Ik was nog aan het inpakken.
'Je moet wel je slippers mee hoor!'
'Ehm, die heb ik niet.'
'He? Je hebt geen slippers?'
'Nee. Ik vind ze stom.'
'Je kan niet op reis zonder slippers. Ik geef je de mijne wel. Gister gekocht.'

Ik ging dus naar Zuid-Amerika met gekregen groene slippers met bloemetjes. Sandra vond ze lelijk. Ik onhandig. Ik heb ze een paar keer gedragen.

Afgelopen mei gingen Sandra en ik naar Kreta. Ik nam weer braaf de slippers mee. En droeg ze. En kreeg opeens de smaak te pakken. Goh, best handig eigenlijk.

Toen kwam de hittegolfzomer van 2006. Ik trok de slippers aan en niet meer uit. Samen met een kort jurkje werden werden ze mijn redding tegen de warmte. De slippers bleken prima schoeisel op de fiets, in de winkel, in de trein, op de universiteit, waar niet eigenlijk?

Ik liep zoveel op ze dat ze slijtage begonnen te vertonen. Vooral waar mijn hiel erop rust werd de zool dunner en dunner. Sinds Schiermonnikoog zijn ze nog maar een paar millimeter dun. Ik durf ze niet meer aan en hierbij neem ik afscheid van mijn eerste paar slippers.

Sandra en ik waren vorige week op Schiermonnikoog, in het staartje van de hittegolf. Op Schier zit je dan natuurlijk goed, want je krijgt bij de zon gratis wind en miezer meegeleverd. Heer-lijk.

Ik vind Schiermonnikoog de mooiste plek van Nederland. Het is er niet exotisch, maar gewoon, mooi. Rustig. Simpel.

Natuurlijk maakten we foto's. Sandra knutselde er een tabblo van. Klik op het plaatje hierboven.

Ik kan niet meer recht vooruit kijken, zo groot zijn de druppels. Ik glimlach en zing, luid, want het is niet druk langs de Amstel. Ik ben vrolijk na weinig slaap en veel werken. Na mijn eerste misgeprikte infuus, de derde patient die ik zelf het opgenomen, de rontgenfoto's waar ik wat op begin te zien, een oncologiebespreking die ik moeizaam kon volgen. Ik vind dit leuk!