StukjesIn mijn hoofd schrijf ik stukjes. Weblogstukjes. Op de fiets of in de trein wemelt het van de ideeën. Vaak worden ze afgekeurd voor ze uitgewerkt zijn. Te dagboek-achtig. Te vaag. Te lang geleden. Te stom. Alleen sommige stukjes mogen zich verder ontwikkelen. Mijn hoofd is geen computer. Ik stop er een stukje in, en als ik het er een paar uur later weer uit wil halen is het vervaagd. In mijn hoofd zitten geen nullen en enen, maar zenuwen die prikkels overdragen. Na korte tijd kunnen die zenuwen mijn stukje wel herleiden. Na lange tijd niet. Dan komt het nooit hier te staan. Zo gingen vele stukjes verloren door de tijd. Als het stukje eenmaal is getypt in mijn vriend movable type, begint het kritisch lezen en strepen. In de eerste maanden betekende dat meestal dat ik de hele eerste alinea wiste. Die was slecht, overbodig, algemeen en stom. Als ik de eerste alinea integraal weghaalde, bleef er een leuk stukje over. Ik heb ze een poos bewaard, die eerste alinea's. Met zn allen op een hoopje. Inmiddels zijn ze weg. Jammer, ik had er een stukje over kunnen schrijven.
Reacties
heel herkenbaar! en ik vergeet stukjes ook nog wel eens (dinsdag tijdens college bedacht ik er 3, waarvan ik er nu nog maar 1 weet). en soms denk ik dat ergens een leuk stukje in zit, en dan wordt het uiteindelijk toch niks. |
Mirah - Exactly where we're from