Gesichten

Berlijn is zo'n prachtige stad. Afgelopen lente kwam ik er een paar keer.

klik op de foto voor een uitvergroting

Het is jammer dat er altijd auto's voor de Muur staan, maar dat weerhield ons er niet van de gezichten te imiteren.

Bonobo - Kota

Mooier dan het lijkt

Tekening door Escher

Advies

Denk je erover om een weblog te beginnen?
Niet doen!

Het lijkt leuk. Je schrijft stukjes over belangrijke en minder belangrijke dingen in je leven. Bijna niemand leest het, maar soms opeens toch meer mensen dan je verwacht. Andere mensen, vooral. Je moet schipperen tussen je inspiratie en je publiek.

Stel bijvoorbeeld dat je relatie uit gaat. Daar is doorgaans een hoop over te zeggen. Verdrietige woorden, mooie woorden, en gewoon het verhaal van het hoe-en-waarom. Zoals je een vriend aan de telefoon vertelt.

Stel dat je het niet doet. Dat je schrijft over dat Bauer zo vet is (Bauer is zo vet!) en dat je weer een tentamen hebt gehaald (ik had een 8 voor zintuigen!). Dan zijn de mensen verontwaardigd dat je niet vertelt waar het echt om gaat. Hier komt advies deel twee.

Wil weten hoe het met me gaat?
Vraag het me!

Faith no more - I started a joke

Voor ik het vergeet

Ik ben al best groot. Groter dan mijn broertjes in ieder geval, en volgens mij is mijn hoofd wel een soort van volwassen. Of blijf ik later een kind. Want dit ben ik, en ik verander wel een beetje, maar niet écht. Mijn hersens blijven hetzelfde. Wat een gezellig idee eigenlijk. Wat ik nu denk, kan ik me misschien over tien jaar nog wel herinneren, en dan was dat dezelfde ik.

Maar dan ben ik volwassen. Groot. En grote mensen zijn zo anders dan kinderen. En ik ben een kind. Ik moet maar goed opletten als ik groter word, hoe dat is.

Mooie jurk heb ik aan. Eigenlijk houd ik niet zo van jurken, maar deze heeft mooie knoopjes. Het zijn er vier, bij mn hals en dan een stukje naar beneden. Ik wou dat ik de jurk altijd kon houden. Ik weet niet waarom.

Misschien word ik wel juf later. Dan kan ik werken op een school en dan hoor ik bij de juffen en meesters. Dan hoor ik in het kantoortje, waar je nu soms even iets naar toe mag brengen.

Later krijg ik ook kinderen. Vier ofzo. En een man, waarmee ik dan in een huis wil wonen. Daar kan ik me echt niks bij voorstellen. Dat ik in een huis wil wonen met iemand anders, die niet mama of papa is.

Wat ben je eigenlijk alleen. Ik zit in mijn hoofd, en ik kan er nooit uit. Ik blijf altijd ik en er komt nooit iemand anders in mij. Ik denk maar de hele dag door en je kan dat niet allemaal aan iemand vertellen, al zou je het willen. Wat ik bedenk is van mij.

Eenzaam. Maar mijn jurk heeft knoopjes. Misschien moet ik daar iets mee verzinnen, een soort ritueel over dat ik mezelf ben en dat dat altijd zo blijft.

Waar groeien touwtjes aan de bomen?

You could be from Venus
I could be from Mars
We would be together
Lovers forever

'Jij en je soortgenoten zijn al zo lang hier, dat wij je taal hebben kunnen leren.'
'Hoe?' fluisterde Edu.
'Door te luisteren.'
'Bent u... ben je een man... een wezen van Venus?
'Venus,' herhaalde de ander. 'Zo noemen jullie deze wereld. Wij zeggen Afroi. Afroin. Afroini, zo noemen wij ons, wij die hier wonen.' Groene oogleden zakten over zijn glanzende ogen. Hij zweeg.
Een man van Venus... Afroi. Het is ongelooflijk.
(...)
'Hij is hier met zijn gedachten,' zei Wisi-u. 'Hij zal zelf ook naar je toe komen.' Hij verwijderde zich een paar stappen, bleef staan en keek nog even om. 'Blijf niet boos, Edu, man van de Aarde. Loop door onze wouden; het verheugt ons dat je van ze houdt - werkelijk, werkelijk waar.'

(uit: 'Torenhoog en mijlen breed' van Tonke Dragt)