Voor ik het vergeet

Ik ben al best groot. Groter dan mijn broertjes in ieder geval, en volgens mij is mijn hoofd wel een soort van volwassen. Of blijf ik later een kind. Want dit ben ik, en ik verander wel een beetje, maar niet écht. Mijn hersens blijven hetzelfde. Wat een gezellig idee eigenlijk. Wat ik nu denk, kan ik me misschien over tien jaar nog wel herinneren, en dan was dat dezelfde ik.

Maar dan ben ik volwassen. Groot. En grote mensen zijn zo anders dan kinderen. En ik ben een kind. Ik moet maar goed opletten als ik groter word, hoe dat is.

Mooie jurk heb ik aan. Eigenlijk houd ik niet zo van jurken, maar deze heeft mooie knoopjes. Het zijn er vier, bij mn hals en dan een stukje naar beneden. Ik wou dat ik de jurk altijd kon houden. Ik weet niet waarom.

Misschien word ik wel juf later. Dan kan ik werken op een school en dan hoor ik bij de juffen en meesters. Dan hoor ik in het kantoortje, waar je nu soms even iets naar toe mag brengen.

Later krijg ik ook kinderen. Vier ofzo. En een man, waarmee ik dan in een huis wil wonen. Daar kan ik me echt niks bij voorstellen. Dat ik in een huis wil wonen met iemand anders, die niet mama of papa is.

Wat ben je eigenlijk alleen. Ik zit in mijn hoofd, en ik kan er nooit uit. Ik blijf altijd ik en er komt nooit iemand anders in mij. Ik denk maar de hele dag door en je kan dat niet allemaal aan iemand vertellen, al zou je het willen. Wat ik bedenk is van mij.

Eenzaam. Maar mijn jurk heeft knoopjes. Misschien moet ik daar iets mee verzinnen, een soort ritueel over dat ik mezelf ben en dat dat altijd zo blijft.

4 januari 2005 | 23:56 | categorie: dromen