Traditie voor alles

Twee jaar geleden hadden mijn ouders enorm veel airmiles gespaard. Ze deden boodschappen bij de AH en tankten bij de Shell en volgens mij zorgde die combinatie ervoor dat we met het hele gezin naar Rome konden vliegen. Onze zomervakanties hadden zich altijd meer geconcentreerd op natuur dan grote steden, en dit was een goed moment om dat enigzins in te halen.

Rome was geweldig. Mooie stad, heerlijk weer. We lunchten op ons dakterras en liepen 's avonds zonder jas aan door de straten. Eindelijk in het echt bekijken wat we op school hadden geleerd. Met zn vijven op stap, zoals vroeger in de zomervakantie.

Vorig jaar was studeerde mijn jongste broertje een jaar in Amerika. We besloten hem in de kerstvakantie op te zoeken, niet in zijn kleine studentenstad maar in New York. Twee vliegen in één klap.

New York was ook geweldig. Ik zag Simon weer terug na maanden, en verbaasde me hoe lang hij was, en hoe onveranderd. Ground zero vond ik een saaie bouwput maar de brandweerman die ernaast stond praatte alsof het gisteren 9-11 was. Ik liep in mijn eentje door deze wereldstad en wilde dat ik er en paar maanden kon blijven. Als ik daar een poos zou kunnen wonen zou ik geen nee zeggen, besloot ik.

Twee keer gingen we in de kerstvakantie met zijn allen naar een wereldstad. Bij ons heet dat dan een traditie. De vraag was dus niet of we gingen, maar waarheen. Het werd Lissabon, en over zeven uur zijn we onderweg. Ik heb er zin in. Lisboa, here I come.

In mijn kamer

Ik had dus enorm grondig mooi opgeruimd, maar het effect heeft door het studeren niet stand kunnen houden. Man wat geeft dat een papiertroep!

De krant valt niet onder troep. Dat boek ook niet.

Kerstsfeer op de koelkast.

Bewegen moet je leren

Voor het vak beweging heb ik actief gestudeerd.

Met een kopje thee, en muziek. Nu ken ik alle spieren van arm en been en wervelkolom.

Rechtsboven ziet u maximale elevatie van de arm in het schoudergewricht, en flexie in de elleboog en pols.
Midden-links palpatie van de arteria radialis aan de pols. Radiaal van de musculus flexor carpi radialis.
Zucht.

Of ik het tentamen, vlak voor kerstavond, ook heb gehaald blijft helaas nog even de vraag.

Takje in de winter

Het takje is verlost van zijn bladeren van 2004 en hangt weer wat hoger. Hij verheugt zich op sneeuw!

Drie aandachtsstreepjes

- misschien kan ik je sneller helpen dan google
Zocht je altijd al een online casino? Wil je rustgevende of opvrolijkende pilletjes? Een buitenlands tandartsverzekering? Lees dan dit logje nog eens!

- de gesloten reactiedingen van oude stukjes hebben een reden
Bovenstaande is waarom ik altijd na een paar weken het reactieding van mijn stukjes sluit. Meestal zijn die links niet behulpzaam maar slechts irritant en verwarrend. En hardnekkig terugkomend. Als die post van het streepje hierboven de 100 reacties haalt gooi ik m ook dicht, denk ik. Ook netjes verzamelde zooi heeft een grens.

- binnenkort op hannawillemijn:
Over grenzen aan zooi gesproken! Verwacht binnnenkort een stukje over mijn prachtig opgeruimde kamer. En over de gvb. En over een interview. Leuk he?

UBE winterconcert

Graag vraag ik jullie aandacht voor het volgende:

Ik ben geen lid meer van het Utrechts Blazers Ensemble, maar speel toch weer mee als invaller.

Het is heel erg leuk! Kom luisteren!

Voor Seb

Lieve Seb,

fijn dat je er bent! Het spijt me dat ik je zo'n debiele naam heb gegeven. Die hele naam bedoel ik he, Seb vind ik persoonlijk best ok.

Het gaat er niet om hoe groot ie is, maar wat je ermee doet, zeggen ze. Dat klopt erg in jouw geval. Klein, maar met 1 GB opslagruimte. Op dit moment zijn dat 230 liedjes, en dat is erg veel! Goed van je Seb, dat je dat kan! Je kan ze me laten zien in mappen, en je kan ze door elkaar afspelen of op volgorde, per map en dan stoppen, eindeloos doorgaan, hard en zacht. Je moet alleen soms eten. Na 70 uur werken zegt de gebruiksaanwijzing. Ik ga het natuurlijk niet timen, maar dat je úren op een maaltijd van een AAA-batterij kan leven is zeker waar. Handig!

Vorige week stond ik op een avond op station Duivendrecht. Donker. Trein gemist. Kwartier wachten. Niet heel warm. Dat scenario is mij zeer bekend en ik houd er niet van. Maar nu! Ik had jou en samen liepen we helemaal naar het einde van het perron, daar waar de trein naar Utrecht vandaan komt. Om ons heen was niemand en ruimte. In de verte overal lichtjes. Jij speelde de map 'losse liedjes' door elkaar heen, en koos Jus'A Rascal van Dizzy Rascal. En samen dansten we. We dansten en we zongen en ik overwoog bijna om de trein maar te laten voor wat ie was.

Blijf je nog even?

Liefs, Hanna.